روایت پدری که دخترش را در کربلا جا گذاشت
به گزارش نوید شاهد گیلان؛ گاهی یک خداحافظی ساده، آخرین دیدار پدر و دختری میشود که هیچکدام نمیدانند قرار است دیگر فرصتی برای دیدار دوباره نداشته باشند. گاهی یک وعده کوتاه، مثل «جمعه برمیگردم»، در حافظه یک پدر برای همیشه باقی میماند و سالها بعد، هر بار که آن را به یاد میآورد، همان داغ روز نخست تازه میشود. برای احمد دقیقی، پدر شهیده زهرا دقیقی، آخرین دیدار با دخترش چنین خاطرهای است؛ دیداری که با ناهار خوردن، خداحافظی و بوسهای پدرانه و دخترانه آغاز شد، اما پایان آن بازگشت دختر به خانه نبود.

احمد دقیقی، پدر شهیده زهرا دقیقی، در گفتوگویی که در تاریخ ۱۲ آبان ۱۳۹۵ با او انجام شده است، از دخترش میگوید؛ دختری که در خانوادهای ساده و کشاورز در روستای خداشهر شهرستان فومن رشد کرد، از همان سالهای کودکی به حجاب و پوشش اسلامی علاقه نشان داد، در مسیر تحصیل با دشواریهایی روبهرو شد، برای ادامه درس راهی شهرهای مختلف شد و سرانجام در سفر زیارتی کربلا به شهادت رسید.
روایت پدر، بیش از آنکه شرح یک حادثه باشد، مرور زندگی دختری است که محبت به خانواده، دینداری، تلاش برای تحصیل و عشق به اهلبیت (ع) در بخشهای مختلف زندگیاش حضور داشت. او در میان خاطراتش بارها به مهربانی زهرا، کمکهایش در کار کشاورزی، احترامش به بزرگترها و علاقهاش به شهادت اشاره میکند؛ علاقهای که سالها پیش از حادثه کربلا در سخنان دخترش شنیده بود.
دختری از خانوادهای ساده در خداشهر فومن
احمد دقیقی در ابتدای این گفتوگو خود را پدر شهیده زهرا دقیقی معرفی میکند. او وقتی از دخترش سخن میگوید، پیش از هر چیز به اخلاق نیکو و رفتار مهربانانه او اشاره دارد.
پدر شهید درباره ویژگیهای اخلاقی دخترش میگوید: «اهل نماز بود، اهل قرآن بود، روزه میگرفت و در اوایل انقلاب هم در راهپیماییها شرکت میکرد.»
این چند جمله، تصویری کوتاه، اما معنادار از فضای تربیتی و اعتقادی زهرا در خانواده ارائه میدهد. دختری که از سالهای نوجوانی با ارزشهای دینی آشنا شده بود و باورهای مذهبی در زندگی روزمرهاش جایگاه داشت. احمد دقیقی در ادامه، با وجود گذشت سالهای طولانی از دوران کودکی دخترش، تلاش میکند گوشههایی از خاطرات آن روزها را به یاد بیاورد.
او میگوید زهرا دوران ابتدایی را تا کلاس پنجم در محله خودشان، خداشهر، گذراند. پس از آن برای ادامه تحصیل به چیران رفت و تا کلاس نهم درس خواند. سپس مسیر تحصیلش به رشت رسید و مدتی نیز در این شهر به درس خواندن ادامه داد. علاقه به آموختن باعث شد بعدها راهی قم شود و در آنجا نیز مدتی به تحصیل علوم دینی و طلبگی بپردازد.
پدر در میان مرور خاطرات، گاهی مکث میکند و میگوید: «۴۶ سال از سن دخترم گذشته، یادم نیست چه بگویم. بچه خوبی بود، به پدر و مادرش مهربانی میکرد. خیلی بچه خوبی بود.»
شاید برای پدری که سالها از حضور دخترش محروم مانده، به خاطر آوردن همه جزئیات زندگی دشوار باشد؛ اما آنچه در ذهن او روشن و ماندگار مانده، مهربانی و محبت زهراست. او بارها در خلال صحبتهایش به همین ویژگی بازمیگردد و از دختری یاد میکند که نهتنها در برابر پدر و مادر، بلکه در ارتباط با اقوام و همسایگان نیز خوشرفتار بود.
چادری که از کودکی همراه زهرا بود
یکی از خاطراتی که احمد دقیقی با جزئیات بیشتری به یاد میآورد، علاقه زهرا به حجاب از دوران کودکی است. او میگوید دخترش از همان پنجسالگی، زمانی که برای رفتن به مدرسه آماده میشد، چادر به سر میکرد.
در آن روزگار، خانواده در شرایطی ساده و با امکانات محدود زندگی میکردند. زهرا هنوز چادر مخصوص خودش را نداشت و برای پوشاندن سرش از چادر کمری مادر استفاده میکرد. پدر با یادآوری آن روزها میگوید: «از پنجسالگی چادر میگذاشت. چادر نداشت، چادر کمری مادرش را میگرفت و روی سرش میگذاشت.»
این علاقه کودکانه به حجاب آنقدر برای خانواده قابل توجه بود که پدربزرگش برای او چادر تهیه کرد تا بتواند با پوشش مورد علاقهاش به مدرسه برود.
احمد دقیقی میگوید زهرا تا پایان کلاس پنجم در مدرسه خداشهر با چادر حاضر میشد. پس از آن نیز که برای ادامه تحصیل به چیران رفت، همچنان به همین پوشش پایبند بود.
اما مسیر تحصیل برای این دختر نوجوان همیشه هموار نبود. پس از مدتی، با همراهی پدربزرگش برای ادامه تحصیل به شفت رفت. خانواده نام او را در مدرسهای ثبتنام کردند تا بتواند در کنار چند دختر دیگر درس بخواند. با این حال، حضور با چادر در مدرسه برای زهرا با واکنشهایی از سوی برخی دانشآموزان همراه شد.
پدر درباره این خاطره میگوید: «یک ماه بیشتر آنجا درس نخواند. بچهها مسخرهاش میکردند. گفت بچهها من را مسخره میکنند، من آنجا درس نمیخوانم.»
این اتفاق برای زهرا که از کودکی به پوشش خود علاقه داشت، تجربه خوشایندی نبود. او ترجیح داد محیط تحصیلش را تغییر دهد و به جای کنار گذاشتن باوری که به آن پایبند بود، مسیر دیگری برای ادامه درس انتخاب کند.
پس از این ماجرا به رشت رفت و حدود سه سال در آنجا به تحصیل پرداخت. سپس برای ادامه مسیر آموزشی راهی قم شد و دو سال نیز در آن شهر به تحصیل علوم دینی و طلبگی مشغول بود.
این بخش از خاطرات پدر، تنها شرح جابهجاییهای تحصیلی زهرا نیست؛ بلکه نشان میدهد او از همان سالهای نوجوانی برای حفظ باورها و انتخابهای اعتقادی خود اهمیت قائل بود. دختری که حاضر نشد به دلیل تمسخر دیگران از چادرش دست بکشد و برای ادامه تحصیل، راه دیگری را انتخاب کرد.
دختری مهربان که در کار و زندگی همراه پدر بود
احمد دقیقی در بخش دیگری از صحبتهایش به رابطه صمیمانه خود با دخترش اشاره میکند. او که زندگیاش با کشاورزی میگذشت، از روزهایی میگوید که زهرا در کنار او بود و در کارهای روزمره کمکش میکرد.
پدر شهید میگوید: «آن موقع کشاورزی داشتم. به من کمک میکرد. برای ما برنج میآورد. خیلی کمک میکرد.»
این جملات، تصویری از پیوند عاطفی و همکاری میان پدر و دختر ارائه میدهد. زهرا تنها دختری نبود که در خانه به پدر و مادر محبت میکرد؛ او در عمل نیز همراه خانواده بود و در حد توان خود برای کمک به پدر تلاش میکرد.
احمد دقیقی از احترام دخترش به پدربزرگ و مادربزرگ نیز یاد میکند و میگوید زهرا با بزرگترهای خانواده رفتار محترمانهای داشت. او در ارتباط با بستگان و همسایگان نیز خوشاخلاق بود و مردم از رفتار و منش او رضایت داشتند.
پدر با تأکید بر همین موضوع میگوید: «اخلاقش خیلی خوب بود. همه مردم از او راضی بودند؛ از همسایه گرفته تا فامیل، همه از او راضی بودند.»
در نگاه پدر، ویژگی برجسته زهرا تنها عبادت و پایبندی به مسائل دینی نبود؛ بلکه این باورها در رفتار اجتماعی و خانوادگی او نیز نمود پیدا کرده بود. محبت به پدر و مادر، احترام به بزرگترها، کمک به خانواده و خوشرفتاری با اطرافیان، بخشهایی از شخصیتی بود که احمد دقیقی از دخترش به یاد دارد.
او حتی پس از گذشت سالها، وقتی از دخترش سخن میگوید، به جای پرداختن به ویژگیهای ظاهری یا دستاوردهای فردی، بیشتر از همین رفتارهای ساده و روزمره یاد میکند؛ رفتارهایی که برای یک پدر، ارزش و معنایی فراتر از هر توصیف دیگری دارند.
آرزویی که بارها از زبان زهرا شنیده شد
یکی از بخشهای تأثیرگذار خاطرات احمد دقیقی، علاقه دخترش به شهادت است. به گفته پدر، زهرا از سالهای جوانی درباره شهید شدن صحبت میکرد و این موضوع برای او یک آرزوی همیشگی بود.
او میگوید دخترش وقتی از شهدا سخن به میان میآمد، با علاقه از آنها یاد میکرد و گاهی با مادرش درباره جایگاه شهادت صحبت میکرد.
احمد دقیقی در اینباره میگوید: «همیشه دوست داشت شهید بشود. به مادرش میگفت این شهیدان را نمیبینی؟ تو شش تا بچه داری، حالا یکی نباشد، چه میتوانی بکنی؟»
زهرا در صحبتهایش بارها به موضوع شهادت اشاره میکرد. پدر نقل میکند که دخترش گاهی میگفت اگر پسر بود، در دوران جنگ به جبهه میرفت و به شهادت میرسید.
او میگفت: «اگر پسر بودم، الان شهید شده بودم، میرفتم جنگ.»
این سخنان نشان میدهد که موضوع شهادت برای زهرا تنها یک مفهوم دور یا یک آرزوی زبانی نبود؛ او از سالها قبل درباره آن صحبت میکرد و به شهدا علاقه داشت.
پدر همچنین به یاد دارد که دخترش از سال ۱۳۸۴ به کربلا سفر کرده بود. در آن سفر، یکی از دختران خانواده نیز همراه او بود. پس از آن نیز زهرا بارها برای زیارت راهی کربلا شد و علاقهاش به این سفر زیارتی همواره در زندگی او حضور داشت.
احمد دقیقی درباره علاقه دخترش به زیارت کربلا میگوید: «ذوق کربلا داشت. سال ۱۳۸۴ یک دفعه رفته بود. با یکی از دخترهایم رفته بود. بعداً باز هم رفتند کربلا. همیشه سفارش میکرد و میگفت من بروم کربلا شهید بشوم.»
او در ادامه به این نکته اشاره میکند که زهرا از سالها پیش آرزوی شهادت داشت و بارها به خانواده گفته بود اگر روزی در راه زیارت به شهادت رسید، نباید بیش از اندازه ناراحت شوند.
آخرین ناهار؛ خداحافظیای که رنگ دیگری داشت
سال ۱۳۹۰ برای خانواده دقیقی با حادثهای تلخ همراه شد؛ حادثهای که زندگی آنها را برای همیشه تغییر داد.
زهرا همراه همسرش، محمدحسن، و دیگر اعضای خانواده برای زیارت عازم کربلا شده بود. پیش از سفر، آنها به خانه پدر آمدند و ساعاتی را در کنار خانواده گذراندند. آن روز، خانواده کنار هم ناهار خوردند و سپس زائران برای ادامه سفر آماده شدند.
احمد دقیقی از آن روز بهعنوان آخرین دیدار با دخترش یاد میکند؛ دیداری که در ظاهر مانند دیگر خداحافظیهای خانوادگی بود، اما بعدها به یکی از دردناکترین خاطرات زندگی او تبدیل شد.
پدر میگوید: «چهار نفری آمدند خانه ما، ناهار خوردند و از ما خداحافظی کردند.»
او به یاد دارد که همسرش هنگام خداحافظی به زهرا سفارش کرده بود وقتی به کربلا رسید، قبر امام حسین (ع) را زیارت کند و از آن حضرت بخواهد که خانواده را سلامت نگه دارد.
مادر با همین آرزو دخترش را بدرقه کرد؛ بیآنکه بداند این سفر قرار است به آخرین سفر او تبدیل شود.
احمد دقیقی میگوید زهرا هنگام خداحافظی او را بوسید و گفت: «دارم میروم، جمعه میآیم.»
پدر در ادامه توضیح میدهد که دخترش درباره زمان بازگشت صحبت کرده و گفته بود سفر طولانی نخواهد شد. او به خانواده اطمینان داده بود که بهزودی بازمیگردد.
احمد دقیقی هنوز جملههای دخترش را به خاطر دارد: «گفت این جمعه بروم، جمعه دیگر میآیم. زیاد طول نمیکشد. ده روز بیشتر طول نمیکشد.».
اما جمعهای که قرار بود روز بازگشت زهرا باشد، برای خانواده روز انتظار و بیخبری شد. آن وعده ساده، دیگر هیچگاه به واقعیت تبدیل نشد.
انفجار بمب در مسیر زائران کربلا
به گفته احمد دقیقی، زهرا در جریان سفر زیارتی و در حالی که همراه همسر و دیگر اعضای خانواده در مسیر کربلا بود، هدف حادثه تروریستی قرار گرفت.
در این حادثه، بمبی در خودرو کار گذاشته شده بود و انفجار آن باعث شهادت سه نفر و مجروح شدن هشت نفر شد. خانواده زهرا نیز در میان حادثهدیدگان بودند.
پدر میگوید به دلیل شرایط موجود و دشواری انتقال پیکر شهدا، آنها چند روز در خاک عراق ماندند و امکان بازگرداندن سریع پیکرها به کشور فراهم نشد.
با وقوع این حادثه، خانواده در ابتدا از سرنوشت دقیق زهرا و همراهانش اطلاع نداشتند. روزها گذشت و خبری قطعی به آنها نرسید. همین بیخبری، نگرانی و اضطراب خانواده را بیشتر میکرد.
احمد دقیقی در روایت خود میگوید: «سه روز خبر نداشتیم.»
او آن روزها را چنین به یاد میآورد که مشغول کار در باغ بود و هنوز از آنچه برای دخترش اتفاق افتاده بود، اطلاع دقیقی نداشت. پس از سه روز، تلفن زنگ خورد و فردی از او درباره محل سکونتش پرسید.
پدر میگوید: «در باغ داشتم میگشتم که زنگ زدند. گفتند خانه شما کجاست؟ شهید شما دارد میآید. شما خبر دارید؟»
این تماس، نخستین نشانه از اتفاقی بود که خانواده هنوز آمادگی شنیدن آن را نداشتند. احمد دقیقی تصور میکرد دخترش قرار است طبق همان وعدهای که داده بود، به خانه بازگردد.
او در پاسخ گفته بود: «جمعه دارد میآید.».
اما خبرهایی که بهتدریج به خانواده رسید، حکایت دیگری داشت. زهرا در کربلا دچار حادثه شده بود و خانواده هنوز نمیدانستند که باید منتظر بازگشت دخترشان باشند یا خود را برای شنیدن خبری تلخ آماده کنند.
سه روز بیخبری و امید به بازگشت
در بخش دیگری از گفتوگو، احمد دقیقی جزئیات بیشتری از روزهای پس از انفجار را روایت میکند. او میگوید پسرش برای اطلاعرسانی به سراغش آمد و از او خواست ناراحت نباشد.
به گفته پدر، ابتدا به خانواده گفته بودند که زهرا و همسرش زخمی شدهاند و قرار است برای درمان به ایران منتقل شوند.
احمد دقیقی نقل میکند: «پسرم آمد به من گفت پدر ناراحت نباشی. گفتند بمب گذاشتند پهلوی زهرا، کمی زخمی شده.»
پدر که نگران وضعیت دخترش بود، درباره شدت جراحت او پرسید. برایش مهم بود بداند زهرا فقط مجروح شده یا اتفاق دیگری رخ داده است.
او میگوید: «گفتم پهلویش زخم شده یا شهید شده؟ گفت نه، شهید نشده.»
در آن لحظات، خانواده همچنان به زنده بودن زهرا امیدوار بود. وقتی خبر رسید که او و همسرش در بیمارستانی در عراق بستری هستند و قرار است به ایران منتقل شوند، امید به بازگشت دوباره در دل پدر زنده شد.
احمد دقیقی میگوید نام بیمارستان را به او گفته بودند، اما اکنون پس از گذشت سالها آن را به خاطر نمیآورد.
او از پسرش درباره وضعیت محمدحسن، همسر زهرا، و دیگر اعضای خانواده نیز سؤال کرده بود. خبر اولیه این بود که محمدحسن زخمی شده و زهرا هم مجروح است و قرار است آنها را به ایران بیاورند.
پدر میگوید: «گفتم محمدحسن و بچههایش چه شدند؟ گفت محمدحسن زخمی شده. زهرا هم زخمی شده. میخواهند بیاورند ایران.»
در آن شرایط، خانواده چشمانتظار انتقال مجروحان و بازگشت آنها بود. اما این انتظار نیز با خبری تلخ پایان یافت.
پس از گذشت چند روز، افرادی که برای رساندن خبر به خانه آنها آمده بودند، واقعیت را بیان کردند. زهرا دیگر در میان مجروحان نبود و در حادثه کربلا به شهادت رسیده بود.
احمد دقیقی هنگام یادآوری این لحظه نمیتواند بغض خود را پنهان کند. صدایش در روایت میلرزد و اشک از چشمانش جاری میشود.
او میگوید: «همان کسی که برای ما خبر آورده بود، گفت آقای جمالی در بیمارستان شهید شده، دارند میآورند.»
خبر شهادت دختر، تمام امیدهایی را که در آن چند روز در دل خانواده شکل گرفته بود، از بین برد. پدری که منتظر بازگشت دخترش بود، ناگهان با واقعیتی روبهرو شد که هیچگاه نمیتوانست برای آن آماده باشد.
پدری که داغ دخترش را با یادگارهای او تحمل میکند
احمد دقیقی در پاسخ به این پرسش که پس از شنیدن خبر شهادت زهرا چه احساسی داشته و چه کاری از دستش برمیآمده است، با صراحت میگوید کاری از او ساخته نبود.
او میگوید: «هیچی، چه کار میتوانستم بکنم؟ کاری از دستم برنمیآمد.»
این پاسخ کوتاه، عمق درماندگی پدری را نشان میدهد که در برابر حادثهای بزرگ قرار گرفته و هیچ راهی برای تغییر آن نداشته است.
او از فرزندان دیگرش نیز یاد میکند و میگوید دو فرزند از زهرا باقی ماندهاند. دیدن آنها برایش هم یادآور تلخی دوری دخترش است و هم مایه دلگرمی.
پدر میگوید: «بچههای خیلی خوبی هستند. پیش ما میآیند. ناراحتی میکنند، ولی وقتی آنها را میبینم خوشحال میشوم.»
برای احمد دقیقی، دیدار با فرزندان زهرا فرصتی است تا بخشی از خاطره دخترش را در زندگی امروز خانواده احساس کند. حضور آنها نمیتواند جای خالی مادرشان را پر کند، اما یاد او را در خانه زنده نگه میدارد.
او با نگاهی سرشار از دلتنگی میگوید قسمت خانواده این بوده که دخترشان در کربلا به شهادت برسد. این سخن در کنار بغض و اندوهی که در تمام گفتوگو همراه اوست، نشان میدهد پذیرش تقدیر به معنای فراموش کردن داغ نیست.
پدر شهید با یادآوری سخنان گذشته زهرا میگوید دخترش بارها به او و مادرش سفارش کرده بود اگر در سفر کربلا به شهادت رسید، ناراحت نشوند. با این حال، شنیدن این حرفها در روزگار عادی یک چیز بود و روبهرو شدن با واقعیت شهادت دختر، چیزی دیگر.
«خوابش را میبینم»
سالها از شهادت زهرا گذشته است، اما پیوند عاطفی پدر با دخترش همچنان زنده است. وقتی از احمد دقیقی پرسیده میشود که آیا خواب دخترش را میبیند، با اطمینان پاسخ میدهد: بله.
برای او، زهرا همچنان همان دختر مهربانی است که در کنار خانواده زندگی میکرد، به پدر و مادر احترام میگذاشت، به پدر در کارهای کشاورزی کمک میکرد و از دیدن اقوام و همسایگان خوشحال میشد.
پدر در خلال صحبتهایش بار دیگر از کمکهای زهرا یاد میکند؛ از روزهایی که برای خانواده برنج میآورد و در کارهای کشاورزی همراه او بود.
این خاطرات برای او تنها یادآوری گذشته نیستند، بلکه نشانههایی از حضور دختری هستند که هنوز هم در ذهن و دلش جایگاهی ویژه دارد.
احمد دقیقی میگوید مردم از اخلاق زهرا رضایت داشتند و همسایگان و بستگان از او به نیکی یاد میکردند. او به احترام دخترش نسبت به پدربزرگ و مادربزرگ نیز اشاره میکند و میگوید زهرا در ارتباط با بزرگترهای خانواده همیشه رفتاری شایسته داشت.
در واقع، وقتی پدر از دخترش حرف میزند، خاطرات کوچک و ساده زندگی روزمره یکی پس از دیگری در ذهنش زنده میشوند؛ خاطراتی که شاید در زمان وقوع چندان ویژه به نظر نمیرسیدند، اما پس از شهادت زهرا به گنجینهای ارزشمند تبدیل شدهاند.
«من کاری برایت نکردم؛ یک کشاورز بودم»
یکی از عاطفیترین بخشهای گفتوگو زمانی است که از احمد دقیقی پرسیده میشود وقتی به یاد دخترش میافتد، چه حرفی با او میزند.
پدر در پاسخ، از احساس دلتنگی و حسرت خود سخن میگوید. او هنوز هم در خلوت و هنگام یادآوری دخترش با او درد دل میکند و از اینکه نتوانسته آنطور که میخواسته برای او کاری انجام دهد، احساس شرمندگی دارد.
او میگوید: «میگویم تو از من راضی باش. من کاری برایت نکردم. یک کشاورز بودم، از دستم چیزی بیرون نمیآمد. وضع مالی من خوب نبود. چی دارم مگه؟»
این سخنان، نگاه پدرانه مردی را نشان میدهد که با وجود همه محبتهایی که به فرزندش داشته، همچنان خود را در برابر او بدهکار میداند.
احمد دقیقی زندگی خود را با کشاورزی گذرانده و به گفته خودش، امکانات مالی زیادی نداشته است. شاید از همین روست که وقتی از دخترش یاد میکند، به جای تعریف از آنچه برای او فراهم کرده، از ناتوانیهای مالی و محدودیتهای زندگیاش سخن میگوید.
اما در میان این حسرتها، آنچه از خاطراتش برمیآید، رابطهای سرشار از محبت میان پدر و دختر است. زهرا در کنار پدر بوده، به او کمک میکرده و در زندگی خانوادگی نقش مؤثری داشته است.
دلتنگی پدری که هنوز با دخترش حرف میزند
در پایان گفتوگو، از احمد دقیقی پرسیده میشود که آیا دوست دارد حرفی با دختر شهیدش بزند؟
پاسخ او نشان میدهد که این گفتوگو با زهرا برایش موضوعی مربوط به گذشته نیست؛ بلکه هنوز هم در زندگی روزمرهاش ادامه دارد.
او میگوید: «چرا، حرف میزنم، درد و دل میکنم.»
سپس با همان لحن پدرانه و آمیخته به دلتنگی، خطاب به دخترش میگوید: «زهرا جان، چی شدی؟ تو کجا هستی، من کجا هستم؟ چرا مرا اینجا گذاشتی؟ تو رفتی. من پدرت بودم. تو ۴۱ سال داشتی، من هفتاد سال. تو چرا مرا با خودت نبردی؟»
این جملات، شاید صمیمیترین و دردناکترین بخش روایت احمد دقیقی باشد؛ حرفهایی که نه از زبان یک راوی، بلکه از دل پدری برمیآید که هنوز جای خالی دخترش را در زندگی احساس میکند.
برای او، زهرا همچنان دخترش است؛ همان دختری که پیش از رفتن به کربلا آمد، در خانه پدر ناهار خورد، خداحافظی کرد، او را بوسید و گفت جمعه بازمیگردد.
احمد دقیقی هنوز همان خداحافظی را به خاطر دارد. هنوز وعده بازگشت دخترش در ذهن او زنده است و هنوز هنگام سخن گفتن از آن روز، بغض راه گلویش را میبندد.
دختری که با آرزوی زیارت رفت و با نام شهادت ماندگار شد
روایت احمد دقیقی از زندگی دخترش، روایت دختری است که در خانوادهای ساده و کشاورز در خداشهر فومن بزرگ شد؛ از کودکی به چادر علاقه داشت، با باورهای دینی انس گرفت، برای ادامه تحصیل راهی شهرهای مختلف شد و در کنار درس و زندگی، به پدر و مادرش محبت میکرد.
او در زندگی خانوادگی دختری همراه و مهربان بود؛ در کارهای پدر کمک میکرد، به بزرگترها احترام میگذاشت و در میان همسایگان و اقوام به خوشاخلاقی شناخته میشد.
علاقهاش به شهدا و آرزوی شهادت نیز از سالها پیش در سخنانش دیده میشد. بارها به خانواده گفته بود که اگر در سفر زیارتی به شهادت رسید، ناراحت نباشند. اما هیچکس نمیدانست روزی همین سخنان به واقعیتی تلخ تبدیل خواهد شد.
سال ۱۳۹۰، سفر زیارتی کربلا برای زهرا دقیقی به پایان زندگی دنیاییاش تبدیل شد. انفجار بمب در مسیر زائران، جان سه نفر را گرفت و هشت نفر را مجروح کرد. در میان شهدای این حادثه، نام زهرا نیز قرار گرفت؛ دختری که با وعده بازگشت، خانه پدر را ترک کرده بود.
امروز، پس از گذشت سالها، آنچه از زهرا در ذهن پدر باقی مانده، مجموعهای از خاطرات ساده، اما عمیق است؛ چادر کودکی، کمک در کشاورزی، محبت به پدر و مادر، احترام به پدربزرگ و مادربزرگ، سفرهای زیارتی و حرفهایی که درباره شهادت میزد.
احمد دقیقی شاید نتواند همه جزئیات دوران کودکی و جوانی دخترش را به یاد بیاورد، اما آخرین دیدار را فراموش نکرده است. آن ناهار خانوادگی، آن خداحافظی و آن بوسه پدرانه هنوز در ذهنش زنده است.
دخترش گفته بود جمعه برمیگردد؛ اما جمعه آمد و زهرا بازنگشت. پدر ماند و خانهای که جای خالی دخترش را هر روز به او یادآوری میکند.
او هنوز خواب دخترش را میبیند، هنوز با او حرف میزند و هنوز در خلوت خود از او میپرسد چرا رفت و پدر را تنها گذاشت.
شاید گذشت زمان بتواند از شدت برخی زخمها بکاهد، اما داغ فرزند برای پدر و مادر به سادگی فراموش نمیشود. احمد دقیقی نیز با همه سالهایی که از شهادت زهرا گذشته، همچنان همان پدری است که هنگام یادآوری دخترش اشک میریزد و در میان خاطراتش به دنبال نشانی از حضور او میگردد.
در پایان این گفتوگو، صدای پدر بیش از هر چیز یک حقیقت را به یاد میآورد: شهادت برای یک خانواده، اگرچه افتخاری بزرگ و مایه سربلندی است، اما جای خالی عزیز از دسترفته را از میان نمیبرد. برای احمد دقیقی، زهرا پیش از آنکه نامش در شمار شهدا ثبت شود، دختر مهربانی بود که به خانه پدر میآمد، کنار او مینشست، در کارهایش کمک میکرد و هنگام رفتن، او را میبوسید؛ و حالا سالهاست که پدر، در حسرت همان دیدار کوتاه، با دختر شهیدش درد دل میکند.