اكنون كه دارم اين وصيتنامه را مى نويسم در روز بارانى كه روز دوشنبه 19/12/64ساعت سه و نيم كه صداى گلوله هاى توپخانه و خمپاره لشكر كفر همه جا را فرا گرفته است برادرانم را مى بينم كه تكبير گويان در انفجار توپها شهيد مى شوند.
از برادران عزيزم تقاضا مى كنم كه پاسدار خانواده هاى شهدا باشند و اين را بدانند كه تنها راه رسيدن به خدا اين است كه انسان هدفش در زندگى در درجه اول خدا و قرآن باشد و سلام مرا به امام عزيز برسانيد...
برادر من به عنوان يك سرباز سرافراز اسلام در جبهه جنگ عليه باطل آگاهانه راه شهادت را برگزيده ام و من در اين راه قدم بر مى دارم تا رضايت خدايم جلب نمايم ...
من بنابه وظیفه شرعی خودلباس پاسداری رابرتن کرده تابتوانم ارزش انسان بودن خودراثابت کنم وازانقلاب مستضعفین که خونبهای هزاران شهیدومعلول ومجروح است دفاع کنم ...
پدر جان من نه از سرور شهيدان ونه از على اكبر فداكار وعباس علمدار ونه از قاسم داماد بالاترم،زيرا من در درگاه احديت انسان حقيرى بيش نيستم كه راه مولاى خود را ادامه داده وجان بى ارزشم را تقديم داشته ام ...
توصيه بنده حقير به امت حزب الله اين است كه خط خود را از امام عزيز جدا نكنند و در راه تحقق خط امام شبانه وروز تلاش نماييد واين امام عزيز كه ما را از ظلمت بسوى نور كشاند قدردان باشيد وجبهه ها را گرم نگهداريد...