شهید نجفی در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: « از خانواده عزيزم میخواهم كه از رفتن من ناراحت نباشند و فرزندانم را طوری در راه اسلام تربيت نمايند كه در خط ولايت فقيه باشند.»
شهید نوروزی در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: «من بر خود واجب میدانم كه بايد در جبههها شركت داشته باشم تا بتوانيم به ياری الله دست منافقين از خدا بیخبر را از كشور خود كوتاه كنيم. من نمیخواهم كه در بستر ذلت بميرم و لباس ذلت را بر تن كنم، میخواهم كه در دل سنگر با لباس عزت بميرم.»
شهید نعمتی دانشگر در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: «خدایا! عشقی جز شهادت در راه تو را ندارم، اميدم به توست و غير از تو پناهگاهی ندارم، هرچند بندهای معصيتكارم ولكن گناهانم بر دوشم سنگينی میكند.»
شهید مؤمنی هامانه در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: «ای امت مسلمان! شما بايد همچنان كه تا به حال صبور بوديد و رهبر خود را حمايت كرديد، از حالا به بعد هم رهبر خود را مانند نگين انگشتری در ميان خود بگيريد.»
شهید میری خراجی در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: «مردم عزيز! سعی كنيد مثل ياوران پيامبر(ص) زجر كشيده، زحمت كشيده، رنج ببريد؛ زيرا دنيا برای مسلمانان زندان و براى كافران بهشت است، بدانيد خوشی دنيا تلخی آخرت و تلخی دنيا خوشی آخرت است.»
شهید میربیگی در قسمتی از وصیتنامه خود نوشته است: «اعتقادمان به پوچی دنيا است، همانطور كه در قرآن آمده زندگی دنيا متاعى بيش نيست، هر لحظه ممكن است كه مرگ سراغ انسان بيايد و انسان خواه به دنيا دل بسته باشد خواه دل بسته نباشد بايد برود و چه بهتر كه مرگمان شهادت در راه خدا باشد.»
شهید «نخستینحسینی» در بخشی از وصیتنامه خود نوشته است: «ما بايد در برابر توطئههای مفسدان زمان، شياطين بزرگ و منافقين بايستيم. ما بايد دِين خودمان را به اسلام و ميهن اسلامی ادا کنيم.»