شهید «نورالدین غلامی بهنمیری» در وصیتنامه خود میگوید: «انسان وقتی انسان است که خود را شناخته باشد و وقتی خود را نشناخته است که بتواند خدای خود را بشناسد، یعنی ارزش انسان در شناخت او نهفته است.»
شهید «جهانبخش عباس نژاد» در وصیتنامه خود میگوید: «به فرمان امام امت خمینی بت شکن، اسلحه به دوش میگیرم و برای مبارزه با ظلم و جور و تجاوز، راهی شهادت میشوم.
شهید «امام علی ذبیحی» در وصیتنامه خود میگوید: «باید مهیا شد. باید کوله بار هجرت را بر پشت نهاد و آمادهی گام نهادن به سوی دیار عاشقان گردید و در آن کربلا باید خون ریخت و خون داد و با روشنایی آن به شکافتن ظلمت شتافت. فقط خون، فقط خون میشکفد، جوانه میزند و گل میدهد.»
شهید «نورعلی حسن زاده خطیر» در وصیتنامه خود میگوید: «مگذارید اسلام عزیز غریب بماند و مگذارید این رزمندگان که خون خود را برای این انقلاب اسلامی دارند میدهند و خواهند داد پایمال گردد.»
شهید «جان علی رضایی کهساری» در وصیتنامه خود میگوید: «فتح کربلا نزدیک است. آری بوی کربلا به مشامها میرسد و باید بعد از آن منتظر قدس گردیم که مسلماً سهلتر از آزادی کربلاست.»
شهید «شعبان فکوری جویباری» در وصیتنامه خود میگوید: ای خدای بزرگ اگر مردم ندانند تو خوب میدانی که این بنده ضعیف با کمال شرمساری بارها خودم را به دریای کرم تو انداختم و خودم را به تو سپردم.
شهید «رضا حاجی زاده» در وصیتنامه خود میگوید: «من نمیخواهم که عمرم بیثمر باشد و مرگم یک مرگ عادی، مرگی میخواهم که در راه اسلام و ایران اسلامی باشد. من بهخاطر منطق خویش برای دفاع از اسلام و حریم اهل بیت (ع) وارد جنگ با دشمنان اسلام شدم و با عشق و علاقه و رضایت کامل، جان خویش را فدای این راه مینمایم و میروم تا انتقام سیلی حضرت زهرا (س) را بگیرم.»
شهید «شیروین احمدی» در وصیتنامه خود میگوید: در سر نماز دعا کنید که رزمندگان اسلام پیروز شوند. همسرم! برای من ناراحت نباش. انسان خلاصه یکروز از دنیا میرود و چه بهتر است که به شهادت برسد.