در دست‌نوشته به‌جا مانده از شهید «مرتضی باریک‌بین» می‌خوانیم: «همیشه سعی کنید در خود شور انقلابی را حفظ کنید؛ و یک مسئله دیگر اینکه همیشه در کارهایتان احساس مسئولیت بکنید دلتان برای وسایل و ابزاری که از بودجه ملت برای شما تهیه شده بسوزد و بعد از اینکه تخصصی هم پیدا کردید به فکر منافع خود باشید ...»

در دست‌نوشته به‌جا مانده از شهید «احمدعلى عبدالهاشمى» می‌خوانیم: «لحظه‏اى از خدا غافل نشوید. اگر شهادت نصیب من شد، زیاد گریه نکنید و اگر خواستید بر امام حسین (ع) و اهل بیتش گریه کنید، چون آنان با مصائب بزرگى رو‌به‌رو شدند، هیچ وقت دست‌تان را از دامن اهل بیت عصمت و طهارت کوتاه نکنید. اگر ما هرچه در دنیا و آخرت داشته باشیم، باید توسط همین خانواده باشد ...»

شهید «محمد یزدی» در وصیت‌نامه‌اش آورده است: «پدر و مادرم در مرگم اشک نریزند؛ چون همیشه آرزو داشتند عاقبت به خیر شوم و چه عاقبتی خوشتر از اینکه انسان به سوی خدا برود ...»

شهید «ناصر جهانبخشی»، در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: «کسی که در راه اسلام و در راه دین، در پیروی از رهبر و امام خویش و در حفظ و حراست از میهن خویش خدمت می‌کند، اصلاً غم نمی‌خورد و اگر هم بخورد بی‌مورد بوده است ...»

در وصیت‌نامه شهید «داود نوری» می‌خوانیم: «به مادرم سفارش می‌کنم. گریه بر شهید ارزشش را از بین می‌برد فقط به یاد علی‌اکبر(ع) حسین(ع) گریه کنید و به یاد فاطمه زهرا(س) و علی‌اصغر (ع) حسین(ع) و به یاد حضرت معصومه(س) گریه کنید برای من گریه نکنید و شادی زیاد نکنید باتقوا باشید ...»

شهید «جلال حسنی» در وصیت‌نامه‌اش آورده است: «در ایران خودمان هم، صد‌ها هزار شهید و جانباز، جان خود و اعضای خود را فدا نمودند؛ آن هم به خاطر اسلام و دین مبین اسلام بود، نه به خاطر دنیا و مقام؛ پس ما هم در این راه قدم بگذاریم و جان ناقابل خود را که امانتی بیش نیست، در راه اسلام و مستضعفین فدا نماییم ... »

شهید مفقودالاثر «ناصر کیایی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: «این گروهک‌های از خدا بی‌خبر بدانند که با ترور شخصیت‌های بزرگمان کار مهمی انجام نخواهند داد و خود را در برابر خلق، ضعیف و خوار می‌نمایند ...»

شهید «رجبعلی بکشلو» در وصیت‌نامه‌اش آورده است:«طی زندگی، تقوا را پیشه خود سازید، با همدیگر مهربان و دوست و یار و یاور مادر خود باشید، نماز بخوانید و قرآن را فرا گیرید ...»

شهید «محمدرضا نیلی»، در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: «تصمیم خود را گرفتم و تا کاری انجام ندهم، وظیفه انسانی و اسلامی خود را انجام ندهم از جبهه کردستان بر نمی‌گردم ...»

شهید «مهدی خالقی» در وصیت‌نامه‌اش آورده است: «پدر جان! به امید پروردگار اگر حکومت بعثى عراق نابود شود، در آن کشور، جمهورى اسلامى برقرار خواهد شد و شما مى‏‌روید آنجا براى زیارت کربلا. به یاد ما هم باشید؛ چون ما خیلى دوست داشتیم که حرم ابا عبداللّه (ع) را زیارت کنیم ...»