شهید ابراهیم باقری زاده در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «دشمن مقداری عقب نشینی کرد و پس از چند روز بعد یک عقب نشینی دیگر کرد و پشت رودخانه قرار گرفت که دو نفر از برادران ارتشی با موتور سیکلت جهت شناسائی به جلو رفتند ولی نمی‌دانستند که دشمن در کجا هست که دشمن متوجه شد و تیر اندازی کرد ...» قسمت ششم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید ابراهیم باقری زاده در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «قرار بود یک منطقه‌ای شناسایی شود و چند نفر برای این کار انتخاب شدند و یک نفر از افراد بومی که قبلاً شناخت روی او داشتیم قرار شد ما را جلو ببرد؛ مقداری که جلو رفتیم و قرار بود ما را به یک منطقه برساند، حدود ۲ ساعت طول کشید بعد که ما را آن جا رساند دیدیم همان منطقه‌ی مورد نظر است.» قسمت پنجم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید ابراهیم باقری زاده در دفتر خاطرات خود می‌نویسد:«خاطره و تجربه دیگر این که باید فقط متکی به خدا باشیم؛ نه این که بگوئیم ما شجاع هستیم و چندین مرتبه که پشت دشمن رفتیم، مغرور بشویم و خلاصه فکر کنیم که چیزی هستیم یا از خودمان بوده است...» قسمت چهارم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید ابراهیم باقری زاده در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «در عملیات رمضان با بعثی‌ها درگیر شدیم، دو نفر از ما زخمی شدند و عقب آمدیم. صبح زود رفتیم برای آوردن چهار نفر از نیرو‌های باقی مانده در منطقه‌ی دشمن؛ جلو رفتیم دیدم دو نفر از آنها می‌آیند، گفتیم دو نفر دیگر چطور شدند؟...» قسمت سوم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید ابراهیم باقری زاده در دفتر خاطرات خود می‌نویسد:«یک شب دیگری ما بلند شدیم و حدود ساعت ۳ بود که جلو رفتیم، چون می‌دانستیم هر صبح دشمن نیرو‌های خود را با آیفا به عقب می‌کشد و شب دوباره جلو می‌آورد و ما از همین استفاده کرده و بعد از این که آیفا آمد و نیرو‌ها را عقب برد، ما جلو رفتیم و از کمین عبور کرده و وارد میدان شدیم...» قسمت دوم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید ابراهیم باقری زاده در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «وسط میدان بودیم که دیدیم دو بار بند را محکم کشیدند (رمز بین ما این بود که اگر دو بار بند را کشیدند اتفاقی رخ داده و برگردید عقب) ما سریع به عقب آمدیم و برادران تامین دست گذاشتند پشت ما و آهسته گفتند بدوید و ما جریان را نمی‌دانستیم و دویدیم...» قسمت اول خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «حبیب دشتبالی» در دفترچه یادداشت خود می‌نویسد: «گاهگاهی صدای گوش خراش گلوله توپ‌های بعثی‌ها که برای ما می‌فرستند به گوش می‌رسد. بعد از ۱۷ روز این اولین غروبی بوده که در جبهه بالای تپه نشسته‌ام و به اینجا و آنجا فکر می‌کنم و از بس خاطره و ماجرا دارم نمی‌دانم چی بنویسم...» متن کامل خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

برادر شهید «ولی فولادی» در خاطره‌ای روایت می‌کند: «ولی به جبهه رفت و در جریان یکی از عملیات‌ها مجروح شد. بدنش پر از ترکش شده بود و پزشکان...» متن کامل خاطره چهارم این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

مادر شهید «ولی فولادی» در خاطره‌ای روایت می‌کند: «زمستان بود؛ سرمای سختی تمام منطقه را فرا گرفته بود. برای اینکه در جبهه سرما نخورد، چند دست لباس گرمِ مناسب داخل ساکش گذاشتم. «ولی» راهی شد و مدتی در مناطق عملیاتی ماند. وقتی به مرخصی آمد، درِ ساکش را باز کردم تا لباس‌هایش را بشورم...» متن کامل خاطره سوم این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

مادر شهید «ولی فولادی» در خاطره‌ای روایت می‌کند: «زمستان بود؛ سرمای سختی تمام منطقه را فرا گرفته بود. برای اینکه در جبهه سرما نخورد، چند دست لباس گرمِ مناسب داخل ساکش گذاشتم. «ولی» راهی شد و مدتی در مناطق عملیاتی ماند. وقتی به مرخصی آمد، درِ ساکش را باز کردم تا لباس‌هایش را بشورم...» متن کامل خاطره دوم این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.